De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Wat als ...... de Winkelmankazerne niet was afgebroken?
Een feuilleton in drie delen (deel 3)
Door: Frank Oosterboer

Een fictief verhaal voor iedereen die zich afvraagt hoe de kazerne er vandaag de dag had uitgezien als hij niet was gesloopt. We volgen Piet, Denny, Kees en Sjaak, oud-dienstplichtigen van 109 Ltt-cie, die een bezoek hebben geregeld en een rondleiding krijgen van sergeant-majoor John van D. Deel 2 eindigde in het KEK-gebouw, waar na een bak koffie de rondleiding wordt voortgezet.

Na de koffie stonden ze weer buiten, sloegen rechtsaf en liepen verder naar achteren het kazerneterrein op.
'Wat? Zie ik dat goed? Hier was toch het tweede exercitieterrein, dat van ons?' Piets mond viel open van verbazing en staarde net als de anderen naar de drie massieve gebouwen die de vroegere open ruimte vulden. 'En wat is dat voor een rare rode gevelsteen? Het lijken wel straatklinkers.'
'Eh, ja. Misschien heb je wel gelijk,' beaamde sergeant-majoor Van D. 'Een tijdlang moest het goedkoper dan goedkoop, defensie mocht toch bijna niks kosten. En dat zie je hier aan deze legeringsgebouwen.'
Ze liepen tussen de gebouwen door en wierpen een blik naar binnen. Het zag er verlaten uit, de eenheid bleek op oefening in Polen. Tussen de gebouwen door lopend kwamen ze uit bij de oude kantine. Althans, de plaats van de kantine, want die was gesloopt. Gek genoeg stond de oude filmzaal met ingang er nog wel. Toch nog iets bekends. Rechts ervan stond een laag gebouw met fitnessaccomodatie. Een van de twee dergelijke faciliteiten op de kazerne.

'Even nog deze kant op,' Van D. leidde ze weer naar de weg naar achteren waarop de plaats van de vroegere onderoficiersmess het medisch centrum was verrezen. Een laag en lang gebouw met een hellingbaan.
'Geen grappen s.v.p. over militairen met rolstoelen,' aldus de sergeant-majoor. 'En dan gaan we nu richting parkeerterreinen en BOS-pomp.' Alle lage magazijngebouwen waren verdwenen en in de plaats ervan stonden aan de terreingrens hoge loodsen, die deels ook werkplaatsen waren. De BOS-pomp was nog steeds de oude, maar het allergrootste parkeerterrein had overkappingen gekregen in de kleur blauwpaars(!), waaronder enkele pantserrups- en pantserwielvoertuigen stonden. De meeste plekken werden echter gevuld met kisten op pallets. Sjaak die aan de dikke kant was, begon langzamerhand op zijn tandvlees te lopen. De sergeant-majoor die het zag hield even de pas in.
'En nu ...,' sprak hij 'tijd voor nostalgie. Deze kant op.' Ze liepen net als vroeger door het bosje achter de BOS-pomp, om bij het oude legeringsgebouw (nr. 8) van de marechaussee uit te komen.


Niet veel veranderd in al die jaren. (Foto: Frank Oosterboer)

'We zijn net op tijd,' aldus Van D. 'Het staat op de nominatie om gesloopt te worden en het is het laatste legeringsgebouw uit 1951.'
'En laat dat nou net van de kalkemmers geweest zijn. Ik weet nog een mop over marechaussees,' kwam er wat opborrelen bij Sjaak.
'Laat maar, een andere keer,' kapte Van D. snel af, die zijn carrière bij dit wapen was begonnen.
'Er is iets niet origineel,' zei Kees opmerkzaam en staarde naar de gevel. 'De ramen zijn anders en het zijn kunststof kozijnen geworden.' Ze stapten de linkeringang binnen en plotseling kwamen de herinneringen boven. De trap naar beneden naar de bar en de wapenkamer. Het bordes waarvandaan je naar de administratie, de dagkamer of de cc kon en de trap naar boven. Ze liepen de gang in naar de legeringskamers. Die zaten helaas op slot, op een na waarachter een sergeant 1 verstoord opkeek van zijn computer toen ze binnen kwamen.
'Even rondkijken met deze oud-dienstplichtigen, Theo,' verklaarde Van D. 'Voor de zaak hier ook is afgebroken.'
'Dat kan me niet snel genoeg gebeuren,' aldus de sergeant die ook al weinig gevoel had voor geschiedenis.

'Goh, was vroeger onze kamer nou zo klein? ' Denny keek verbaasd om zich heen. 'Dat we nou met tien man, tien bedden en kasten en dan nog twee tafels met stoelen hier in zaten.'
'Vergeet de corveekast niet naast de deur,' grinnikte Kees. Ze dromden weer naar buiten.
'Ik moet pissen,' zei Sjaak. 'En als ik me niet vergis, dan kan dat hier.' Hij stapte een betegelde ruimte in met een smalle doorgang en liep naar achteren.
'Nog net als vroeger, de pisbakken,' brulde Sjaak. Dat moest de rest ook zien en, omdat ze er toch waren, ook gebruiken.


Ongelofelijk maar waar, zelfs urinoirs kunnen nostalgische gevoelens opwekken.
(Foto: Frank Oosterboer)

Toen ze weer buiten stonden zat de stemming er weer helemaal in en eigenlijk waren ze er wel klaar mee. Sergeant-majoor Van D. wees nog op het nieuwe lesgebouw dat op de plek van oude legeringsgebouwen stond. Maar interesse konden ze er niet meer voor opbrengen.
'Wat zullen we doen, jongens? Nog een happie eten?' vroeg Denny.
'Je kan in het KEK-gebouw eten, het is niet duur.' Van D. maakte wat reclame. Vergeefs.
'Laten we nog even naar het PMT gaan, daar kun je ook eten.' Piet hakte net als vroeger de knoop door voor allen. Bij de poort bedankten ze Van D. voor zijn rondleiding en liepen, zonder nog achterom te kijken, naar Echos Home Nunspeet. Wat geweest is, is geweest.


 
Nog net op tijd

Ergens op een kazerne in Nederland staan nog twee legeringsgebouwen uit 1951–1952, de andere zes zijn gesloopt en binnenkort zijn ook deze twee aan de beurt. De foto's bij dit artikel van gevel en de urinoirs zijn hier geschoten.
Wie meer wil zien klikt hier voor een bescheiden fotogalerij.