De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Wat als .... de Winkelmankazerne niet was afgebroken?
Een feuilleton in drie delen
(deel 2)
Door: Frank Oosterboer

Een fictief verhaal voor iedereen die zich afvraagt hoe de kazerne er vandaag de dag had uitgezien als hij niet aan de natuur was teruggegeven. We volgen Piet, Denny, Kees en Sjaak, oud-dienstplichtigen van 109 Ltt-cie, die een bezoek hebben geregeld en een rondleiding krijgen van sergeant-majoor John van D. Deel 1 eindigde bij hun aankomst op de kazerne en we pikken ze op net binnen de poort.

Nog even leek er niets bijzonders te zien. Aan hun rechterhand lag het oude wachtgebouw en het KZV.
'Het is allang geen kazerneziekenverblijf meer,' aldus sm. Van D. 'Nu zit er de facilitaire dienst in. Er is een nieuwe medisch centrum gebouwd even verderop en dat bezoeken we straks. Eerst naar een oude bekende.' Ze liepen naar het borstbeeld van generaal Winkelman met daarachter de vlaggenmasten, daar was in al die jaren niets aan veranderd. Maar daarna viel hun mond open van verbazing, zeker toen ze even later op het voorste exercitieterrein om zich heen keken.

'Wat zijn dat? De legeringsgebouwen zijn weg.' Piet wees naar het oosten waar vier brede gebouwen opdoemden van ieder drie verdiepingen hoog, uitgevoerd in gele en donkerbruine bakstenen met spiraaltrappen aan de kopgevels.
'Dat zijn legeringsgebouwen. En als je die kant opkijkt zie je ook wat nieuws.' Van D. wees op een gebouw dat uitkeek op het exercitieterrein. 'Het nieuwe bureelgebouw. In het linkerdeel zetelt de brigadestaf en kazernecommando, in het andere deel de bataljons- en compagniesstaven.' Ook dit was in geel en bruin uitgevoerd met drie bouwlagen. Net als de legeringsgebouwen zag het er wat plomp uit.
'Wat was er mis met het oude?' vroeg Sjaak die er een tijdje had gewerkt.
'Dat was op, het was niet meer van deze tijd. Een hoog energieverbruik en erg warm soms tijdens de zomermaanden.' Sergeant-majoor Van D. viel niet op sentiment te betrappen.
'Erg mooi is het niet,' mompelde Sjaak.
'Die reactie krijg ik vaker bij rondleidingen, daarom gaan we eerst maar eens de andere kant op.' Ze volgden Van D. richting het lesgebouw. Althans, naar de plek waar het lesgebouw had gestaan. Ook dit was afgebroken en er stond nu een


Het nieuwe onderkomen voor officieren en onder-officieren op de plaats van het oude lesgebouw. (Foto: Frank Oosterboer)

drielaags gebouw geheel in gele steen uitgevoerd. In het midden was een entree waar ze een kleine hal met trappenhuis betraden. Vanuit het midden van het gebouw strekte een smalle gang zich uit naar de uiteinden. Bepaald geen lesgebouw.
'Dit is het nieuwe gecombineerde officiers- en onderofficiershotel.' Als een volleerd gids loodste Van D. ze door de gangen. 'Jammer genoeg kunnen we geen kamer bezoeken. Maar de opzet is een kamer voor de gebruikers met eigen douche, toilet en wifi. In een gezamenlijke ruimte kun je in het keukengedeelte wat opwarmen als je geen zin hebt in de hap in het KEK-gebouw.'
'Een kek gebouw?' vroeg Denny. Van D. lachte.
'Nee, het KEK-gebouw. Van keuken, eetzaal en kantine. Daar gaan we nu naartoe en kunnen we meteen een bak koffie kopen.' Haast in ganzenpas liepen ze de sergeant-majoor achterna, de entree weer uit richting het minstens twee verdiepingen hoge gebouw dat stond op de plaats van de oude vreetschuur.

'Is dan niets meer hetzelfde?' dacht Denny. 'Het lijkt wel of we heel ergens anders zijn, niet in Nunspeet. De generaal daargelaten.' Het KEK-gebouw had deels een onderbroken gevel op de begane grond waarachter een patio lag met zitjes. Links ervan was de ingang. Van D. achterna lopend haalden ze koffie op na de loketten met etenswaren gepasseerd te zijn. Het was nog te vroeg voor de middaghap, maar toch was het al druk. Ze ploften neer in een hoek met banken.


Het KEK-gebouw met roestende gevel(!), de patio uiterst rechts. (Foto: Fred Klijndijk)

Behalve nieuwbouw was er nog een belangrijke verandering, en die was wel een hele verbetering vond Denny. Hij keek met plezier naar de billen van enkele goedgebouwde vrouwelijke soldaten. Die laatsten kwamen zo te zien in twee varianten: met vlecht of met paardenstaart.
'Die hadden we niet in onze tijd,' zei Kees die ook zijn ogen niet in zijn zak had. 'Leuk spul voor de puptent.'
'Heren, hele foute opmerkingen,' zei Van D. die ze een knipoog gaf. 'Laat minister Van Bijleveld (v) het maar niet horen, of mijn commandant.' En vertelde wat ze na de koffie zouden zien. Daar zou ook iets bij zitten, dat wel aan vroeger herinnerde.

Naar deel 3


 
KEK-gebouwen ...

Vervangen de kantine, de eetzaal, korporaals-, onderofficiers- en officiersmessen en hebben een gezamenlijke keuken. Iedereen, van soldaat tot generaal, loopt met een dienblad langs de loketten om eten te halen en daarna af te rekenen (pinnen) bij een van de kassa's. De scheiding tussen kantine en eetzaal is vervallen. Een van de eerste KEK-gebouwen verrees al in 1983-1985 op de Kromhoutkazerne in Utrecht.

De verzorging van maaltijden en evenementen met hapjes en drank wordt sinds 2005 verzorgd door Paresto (Paarse Restauratieve Organisatie). Paars symboliseert hierbij de combinatie van kleuren van alle krijgsmachtonderdelen binnen Defensie.
'Paresto is een cateringorganisatie die een pakket aan cateringdiensten levert aan de gehele defensieorganisatie en aan (NAVO)-bondgenoten op Nederlands grondgebied. Paresto verzorgt de catering daarmee op ongeveer 80 locaties in Nederland en Duitsland en voor militairen op oefening en uitzending. Ten slotte adviseert Paresto commandanten over de voeding voor militairen.'

Bron: rapport Doorlichting Paresto (1-8-2017)