De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Een bezoek aan de verlaten Winkelmankazerne (slot)
Door: Fred Klijndijk

Oud-marechaussee Fred Klijndijk bezocht nog een keer de kazerne waar hij in de jaren zestig voor zijn nummer diende. Met een anti-kraakwacht als gids, want Defensie had de kazerne afgestoten, maakte Fred een ronde over het kazerneterrein. Lang niet alles was nog in goede staat. Zo bleek de kantine vernield door een 'speciale eenheid' die een gijzelaarssituatie had geoefend.

Na nog wat te hebben rondgekeken laten we de restanten wat eens de kantine was achter ons en gaan we kijken wat er van de garages is overgebleven. Ook daar is het een feest van herkenning! Ik kan nog ongeveer aangeven waar mijn Nekaf en later mijn Munga altijd geparkeerd stond. Regelmatig vertoefde ik daar voor het plegen van onderhoud aan mijn jeep. Standaard attributen voor het onderhouden van de jeep waren een pot legergroene verf, een kwast, een doek, een blik olie en een vetspuit. De kwast en verf had je nodig om het vuil onder een dikke laag verf te bedekken, de doek en olie om alles flink te laten glimmen, wat daarna door de wachtmeester steevast werd afgekeurd. “Wil je dat de vijand je al van een paar kilometer ziet aankomen met die glimmende voertuigen? Het enige wat bij jou moet glimmen is je petbandje, je schoenen en het koper!”
De vetspuit had je nodig om de roodgeverfde smeernippels vet te maken. Doorsmeren was teveel werk, dus werd alleen de buitenkant voor het gezicht een beetje vet gemaakt. De wachtmeester kon toch niet zien of er ook vet was ingespoten.


Een souvernir, de sleutel van de wapenkamer (foto: Fred Klijndijk)

We lopen terug naar de eetzaal en opeens komt de antieke rijwielhersteller op z’n brommer weer aanrijden. Hij vraagt me of ik nog een souvenir uit ‘mijn’ gebouw heb kunnen bemachtigen. “Nee” zeg ik want wat kun je nu uit zo’n kaal gebouw als souvenir gebruiken? “Dan krijg je wat van mij” zegt de man. “Toen ik een keer in het gebouw op onderzoek uitging zag ik dat de sleutel van de wapenkamer nog in het slot zat. Dat is zo’n speciale lange sleutel die je in het midden kunt knikken. Hier, die mag je wel hebben. Heb je toch nog een aandenken aan ‘jouw’ gebouw.”

Toen we bij de poort kwamen en ik de schilder heel hartelijk bedankte voor de geweldige middag, zei hij dat ik altijd welkom was als ik nog eens wilde komen buurten. “Bel me even als je weet wanneer je wilt komen, dan doe ik de poort voor je open. En als ik er onverhoopt niet mocht zijn, dan leg ik de sleutel wel onder die grote steen die bij het hek ligt.” En dat heb ik me niet tweemaal laten zeggen!

  Een bezoek

Nog even voordat hij wordt afgebroken de kazerne bezoeken waar je je militaire dienstplicht vervulde en talloze herinneringen liggen. Fred Klijndijk deed het en doet er verslag van in een serie van vier artikelen.