De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Een bezoek aan de verlaten Winkelmankazerne (1)
Door: Fred Klijndijk

Fred Klijndijk, oud-marechaussee bij 104 Maresk, kon het niet laten. Iedere keer als hij in de buurt kwam van de Winkelmankazerne kreeg hij het verlangen om nog eens te gaan kijken. In 2003 gaf hij hieraan toe en sloeg eenmaal in Elspeet af richting kazerne; een sentimental journey naar de voormalige Legerplaats Nunspeet.

Telkens als ik voor mijn werk onderweg was en ik ergens op een ANWB-bord 'Nunspeet' zag staan dacht ik: "de volgende keer ga ik toch eens naar de kazerne, gewoon even kijken hoe het daar is en of ik nog wat bekende dingen zie." En in de zomer van 2003 doet zich zo'n gelegenheid voor. Ik zit behoorlijk ruim in m'n tijd en zo ver ligt Nunspeet niet van de route af. Dus volg ik 'Nunspeet' op de ANWB borden en dwalen mijn gedachten af naar 1968 toen ik op een maandagmorgen ergens in maart met de trein op het station Nunspeet aankwam. Zal ik eerst naar het station rijden om te kijken of ik daar nog iets herken? Zou daar veel zijn veranderd? De plek waar ik ontelbare keren op die troosteloze zondagavonden met de militaire trein aankwam. Totaal geen comfort in die treinen, geen koffie, houten banken en alleen maar militairen, wat een naargeestige bedoening iedere zondagavond! Nee, toch maar direct naar de kazerne want dat trekt me toch het meest.

Via Elspeet kom ik op de Elspeterweg richting Nunspeet. Bekend terrein, die weg heb ik zo vaak gereden als ik op wacht moest bij de stafgebouwen van het 1e Legerkorps op de Koning Willem III-kazerne in Apeldoorn. Ik nader de kruising waar je rechtsaf naar het PMT en de vroegere brigade van de Marechaussee kunt en linksaf naar de kazerne. Boven de ingang prijkt de naam Generaal Winkelmankazerne, maar in de jaren zestig stond dat er niet en was het gewoon Legerplaats Nunspeet. Ik stop voor het gesloten hek en stap uit. Wat mij opvalt is de stilte. Af en toe raast er een auto achter mij voorbij over de Elspeterweg maar voor de rest is het stil. Zo kan ik mij het niet herinneren. Het was altijd een komen en gaan van voertuigen en personen daar vooraan bij de poort. Tja, nu sta ik daar voor een gesloten hek waar ik 35 jaar geleden talloze keren op wacht stond en militaire paspoorten, toegangsbewijzen, voertuigen en rijopdrachten controleerde. Toen was ik de baas aan de poort, maar nu bij het gesloten hek heb ik niks te vertellen.


(foto: Fred Klijndijk)

Ik bespeur totaal geen activiteit op de kazerne, het is net een spookstad. Tot opeens achter mij een auto de toegangsweg naar de poort komt oprijden. "Wilt u naar binnen?" vraagt de vriendelijke bestuurder nadat hij was uitgestapt. "Nou ja, dat zou ik wel graag willen, maar het hek zit op slot". "Wilt u ergens naar toe of hebt u een afspraak met iemand?" "Nou nee, ik kwam hier toevallig langs en aangezien ik heel lang geleden hier heb gelegen dacht ik: kom ik ga eens kijken hoe de kazerne er nu uitziet."
We blijven nog even praten over wanneer dat dan was en bij welk onderdeel ik heb gediend en opeens zegt de man: "Ik doe even het hek open, dan kun je naar binnen". Toch wel enigszins verrast en verbaasd rij ik de kazerne op en parkeer de auto bij het wachtgebouw. "Kom, dan laat ik je zien waar ik woon". Wat? Hoor ik dat goed? Wie woont er nu op een totaal verlaten kazerne? Lopende naar zijn 'woonhuis' vertelt de man mij dat toen de kazerne leeg kwam te staan Defensie de Huisoppasdienst heeft gevraagd een aantal gebouwen te laten bewonen om te voorkomen dat het complex een object voor krakers zou gaan worden. Dus wonen er in een paar gebouwen kunstenaars, studenten, musici, enz. Aangekomen bij de eetzaal zegt de man: "Dit is mijn huis".

Naar artikel 2

  Een bezoek

Nog even voordat hij wordt afgebroken de kazerne bezoeken waar je je militaire dienstplicht vervulde en talloze herinneringen liggen. Fred Klijndijk deed het en doet er verslag van in een serie van vier artikelen.