De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Legerplaats Nunspeet werd Generaal Winkelman-kazerne

Twee en twintig jaar lang volstond 'Legerplaats Nunspeet' om de kazerne aan de Elspeterweg aan te duiden. Vereniging 'Ons Leger' nam het initiatief voor de naamsverandering waarmee de voormalig Bevelhebber Land- en Zeestrijdkrachten generaal Henri Winkelman werd geëerd. Ons Leger kwam niet met lege handen en gaf de kazerne een cadeau.

Dat cadeau was een borstbeeld van de generaal, dat zolang de kazerne verder operationeel was, zijn plaats had bij de hoofdingang. De bedoeling was dat Prins Bernhard in zijn rol als inspecteur-generaal van de krijgsmacht het beeld zou onthullen. Maar die was op het laatste moment verhinderd en de honneurs werden daarom waargenomen door minister van Defensie Henk Vredeling.
Niet alleen de minister kwam uit Den Haag, een ware stoet van militaire hoogwaardigheidsbekleders en andere genodigden kwam voor dit gedenkwaardige moment naar Nunspeet op de 30e oktober van 1973. Om enkele namen te noemen: de Opper Officier Personeel KL generaal-majoor W.H. Jhr. De Savornin-Loman, luitenant-generaal G. IJsselstein, luitenant-generaal F.F. Meynderts, secretaris-generaal drs. G.H.J.M. Pijnenburg, generaal-majoor L.W. Hansen. Zij werden aangevuld met burgemeester H.J. Smith en wethouder K.P. Hendrikse van de gemeente Nunspeet, de Territoriaal Bevelhebber Oost generaal-majoor L.A.D. Kranenburg, alsmede de adjudant Nordhausen van de rijkspolitie Nunspeet. Om het geheel een wat persoonlijk tintje te geven was ook de dochter van generaal Winkelman, mevrouw A.E. Winkelman, voor de plechtigheid uitgenodigd.


"Gut, dat lijkt helemaal niet op mijn vader" lijkt mevrouw Winkelman te denken over het borstbeeld van de generaal. Minister Vredeling weet zich ook geen houding te geven. (foto*)

Die plechtigheid startte min meer met de aankomst per helicopter van de hoogste bewindsman op defensie, die verwelkomd werd door kazernecommandant kolonel J.M. Den Hartog. De minister kon meteen van start met de inspectie van de erewacht die gevormd werd door het personeel van 101 Marechausseebataljon. Vlak voor elf uur werd een aanvang gemaakt met de eigenlijke plechtigheid, die bestond uit de voorlezing van de Ministeriële Beschikking over de naamgeving door kolonel Den Hartog. Daarop onthulde de minister, terzijde gestaan door de dochter van generaal Winkelman, het borstbeeld. De plechtigheid werd besloten met een toespraak van prof. dr. L. de Jong, directeur van het Rijksinstituut van Oorlogsdocumentatie.

“Wij zijn hier om de nagedachtenis te eren van een groot Nederlander, groot niet zozeer door wat hij als militair heeft kunnen verrichten, maar in de eerste plaats door de staatkundige leiding die van hem is uitgegaan in een van de moeilijkste perioden van ons volksbestaan.” Zo begon professor de Jong zijn toespraak, waarin hij inging op de moeilijkheden die de generaal in die onzekere maanden voor de oorlog moest overwinnen. Daarna legde professor De Jong een link naar het heden en hamerde op: “de trouw van een adequate defensie-inspanning en een duidelijke onderschikking van ons militair apparaat aan een jegens het parlement verantwoordelijke regering.” Voor de goede verstaanders die dagen geen boodschap die moeilijk te ontcijferen was.

Voor het vervolgartikel: Een klus bij de kazernepoort, klik hier

* Peters, Hans/Anefo 'Minister van defensie Vredeling en de dochter van generaal Winkelman bij het borstbeeld', Nationaal Archief 2.24.01.03 926-7911, licentie CC-BY-SA

  Een zuur stukkie

Dat schreef B. Lulofs als kolommetje in 'gezond-verstand-krant' de Telegraaf (3 november 1973) met als kop Jammer.
Enkele citaten hieruit:

Enkele dagen geleden onthulde zijn dochter het bronzen borstbeeld van haar grote vader..... Zij werd daarbij begeleid door de minister van Defensie, ir. H. Vredeling. Hij verving de inspecteur-generaal Prins Bernhard die door de mist in Londen niet tijdig in Nederland terug kon zijn. Ook de staatssecretarissen van Defensie waren er en de chef van de generale staf. Het was “Den Haag” van de bovenste plank daar in Nunspeet. In burger en in militair. …....het was tegelijkertijd ook jammer dat in deze Haagse omlijsting de nagedachtenis van Henri Winkelman moest worden geëerd....... daar stond ook de verdeeldheid binnen diezelfde Defensie.... Want daar in Nunspeet waren behalve een minister en een chef staf die elkaar niet lusten, ook een chef staf en een commandant eerste legerkorps die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Ogenschijnlijk stond daar een stuk saamhorigheid..... In werkelijkheid was het misschien wel de meest treurige omlijsting die juist Winkelman zich zou hebben kunnen voorstellen. Immers was hij het niet die, die in 1939, terug werd gehaald om orde te stellen op de toen ook door verdeeldheid en geldgebrek aangevreten legerzaken? Nu, bijna 35 jaar later, dreigen dezelfde gevaren opnieuw. Er is niet veel veranderd. Alleen het gebroken geweertje mankeert (nog). Jammer dat dit verdeelde “Den Haag” van Vredeling en IJsselstein de onthulling van zijn monument moest omlijsten. Jammer van die mist in Londen.

Tot zo ver de heer Lulofs. Jammer, ja echt jammer van die mist in Londen. Zodat de Prins der Nederlanden die daar misschien was om zijn welverdiende commissie van vliegtuigbouwer Lockheed te spenderen, niet op tijd in Nunspeet kon zijn.