De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Een kleine afdeling

Zomernummer 1988 staat er trots op de voorkant van De Winkelhaak. Maar ook een getekende kapitein die vertwijfeld uitroept: “Help! De afdeling Nunspeet is weer terug.” En daarmee is bijna het hele verhaal al verteld, want het ging al lang niet goed meer met de afdelingen in het land en blijkbaar ook niet in Nunspeet.

In 1982 verloor de VVDM veel aanhang en daarmee ook aan relevantie. In die jaren was de strijd tegen de kruisraketten op een hoogtepunt en hoewel de VVDM daarbij een bescheiden positie innam, was ze er wel bij betrokken. Die betrokkenheid ging voor enkele leden ver, te ver. Ongeclassificeerde tekeningen van een bunker werden door een nieuwsgierig en actief VVDM-lid uit Breda gekopieerd en opgestuurd naar de 'kernwapendeskundige' van de VVDM op de Hojelkazerne in Utrecht. Dit kwam uit* en een rel was geboren die de geschiedenis inging als de 'staatsgeheimenaffaire'. De marechaussee verrichte arrestaties, de kranten doken erop en 3000 leden beëindigden hun lidmaatschap. Onder nieuwe lichtingen werden ineens veel minder leden geworven dan voorheen en de VVDM liep langs het randje van de afgrond. De soldatenvakbond van het eerste uur overleefde het wel, maar concurrentbond AVNM streefde haar blijvend in ledenaantal voorbij.
Kwamen er niet alleen minder leden, ook de aanwas van actieve leden stokte. Een deel van de potentiële actievelingen aan de rechterzijde werd lid van de AVNM en voor de meer links georiënteerden was dienstweigeren makkelijker geworden. Veel afdelingen verdwenen of leden een kwijnend bestaan. Met dit in het achterhoofd een blik op De Winkelhaak, zomernummer 1988.

“Jawel, de afdeling Nunspeet is terug,” staat er op pagina 2. Maar die bestond de voorgaande winter nog maar uit één man! Er kwam versterking maar de nieuw toegestroomde actievelingen kwamen hoofdzakelijk uit één compagnie, zelfs een peloton. Voor vier man wordt gebouw 62 (tweede legeringsgebouw vanaf voren) vermeld, ze zijn alle van 12 Gnkcie**.
Hoewel wegens kwaliteitsproblemen niet de hele zomereditie hier is in te zien, valt er uit de inhoud wel het nodige op te maken. De tijden van grote strijdpunten zijn reeds lang voorbij. Verwonderlijk is wel dat er anno 1988 nog steeds door de militaire meerderen kinderachtig gedaan werd over de kamer-inrichting, zie pagina 8 van het pdf. Een lokaal baalpuntje, er staat echter ook een landelijk. Namelijk de vergoeding voor reiskosten. Staatssecretaris van Defensie voor het CDA van Houwelinge (de man op het tekeningetje) duwde de dienstplichtigen een verplichte Openbaar Vervoerkaart door de strot. De vergoeding voor eigen vervoer was daarmee verleden tijd geworden. Dat gereis met het openbaar vervoer voor wie zich geen auto kon permitteren, had als nadeel dat een deel van de kazernes in de buitengebieden niet op tijd bereikt kon worden op de maandag na het weekendverlof. Dat werd dus tot chagrijn van velen vroeg weg op zondagavond. Lees het totale verhaal zelf verder en klik hier om het Zomernummer 1988 te openen.


* Omtrent deze affaire zijn veel onduidelijkheden. In het boek Over lef gesproken! 25 jaar VVDM wordt het vermoeden uitgesproken dat de hele affaire een opzetje was van de Militaire Inlichtingendienst om de VVDM te kunnen aanpakken.
** In de loop der jaren kwamen veel actieve leden op de Winkelmankazerne uit deze compagnie.



 


Over lef gesproken! 25 jaar VVDM is het meest complete boek over de VVDM dat nog leverbaar is. Betrokken geschreven maar kritiek wordt niet geschuwd, een aanrader voor oud (actieve) VVDM-leden.
Het boek is deels schatplichtig aan de inspanningen die Henk Spaan (nee, niet die, maar een andere Henk Spaan) leverde met het schrijven van het boek Soldatenprotest 1966-1984. De tekst van dit boek is gratis te downloaden via henkspaan2.nl.