De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  De strijd tegen het bataljonsappèl (2) De kazerne-commandant* krijgt bezoek aan huis
door: Frank Oosterboer

Praten leverde niets op en dus werd het tijd voor andere actie, ludieke actie. Ruim dertig soldaten stapten in de auto om in de avonduren de kazernecommandant een petitie aan te bieden, maar dan wel bij hem thuis in Nunspeet.

Het verslag van de actie in de Twintig leest als een spannend verhaal. Op donderdagavond 27 april 1978 vertrokken een dertigtal soldaten naar Nunspeet. De bedoeling was om de bus te nemen, maar terwijl het aan de bushalte steeds donkerder werd en het ook nog eens begon te regenen, kwam die maar niet. Toen werd maar de auto gepakt. De rest van de actie verliep beter. Er waren spandoeken gemaakt en blijkbaar was de Twintig ingeseind getuige het verslag. Pamfletten waren er ook gedrukt met als tekst: 'Bataljonsappèl: voor de BC een spel, voor de soldaten een hel'. Enige overdrijving werd niet geschuwd hoewel de Twintig dat beslist anders zag. Die zag als een stier balende soldaten die voor bataljonscommandant Dieperink (??, zie kader hiernaast) verplicht iedere dag massaal in de houding moesten springen.

Helemaal gesmeerd liep het toch niet, eerst reed men verkeerd en toen werden de auto's per abuis op maar liefst een halve kilometer afstand van de woning van de overste geparkeerd. Dat werd onverwacht een gezonde avondwandeling. De spandoeken werden uitgerold en kreten werden gebruld. Op weg, maar waar woont Dieperink precies? Tot grote hilariteit bleken de demonstrerende maten even later voor het verkeerde huis te staan. Twee kleine meisjes (omschrijving Twintig, maar wat deden die zo laat nog op straat?) wisten waar de overste woonde. En dat klopte, ze zagen hem in de huiskamer zitten. Maar aan de deur komen om de petitie aan te nemen, dat deed ie niet. De overste stuurde zijn vrouw die daarmee ook een fotootje in de Twintig verdiende. Mevrouw Dieperink verklaarde in de deuropening: “Mijn man is ook na vijf uur vrij**, morgen kunnen jullie hem weer op de kazerne spreken.” De petitie nam ze wel aan.



Op de stoep bij de overste. Vanwege het illigale karakter van de actie werden de gezichten van de deelnemers op de foto voorzien van een zwart balkje. (foto: Twintig)

De meegenomen pamfletten werden ondertussen aan de toegestroomde buurtgenoten van de overste uitgedeeld. Zo gebeurde er nog eens wat in het landerige Nunspeet. Daarna was het snel terug naar de kazerne omdat men het donkerbruine vermoeden had dat de overste de marechaussee zou inseinen. Er was immers geen demonstratievergunning. En inderdaad, niet veel later hield de marechaussee de verslaggever van de Twintig aan, om die samen met twee meereizende soldaten aan de tand te voelen in het brigadegebouw. Dat leverde niets op en daarmee was deze gedenkwaardige avond wel zo'n beetje voorbij. Een mooie ludieke actie waar iedereen, op de overste na, tevreden over kon zijn. Zou het helpen? Die verwachting had men niet, daarvoor zou nog wat meer actie moeten worden gevoerd.

Naar artikel 3


* Betiteling overgenomen uit de Twintig
** Wat een negen tot vijf mentaliteit. Is een beroepsmilitair niet 24 uur per dag in dienst? Aan de andere kant. Stel dat de overste wel aan de deur was verschenen, gezichten had gezien en onthouden. Het was dan op het eerst volgende bataljonsappèl een kleine moeite geweest de demonstranten er uit te pikken.


 
De kazernecommandant??

Hier wreekt zich een gebrek aan informatie. De appèls waren bataljonsappèls en geen kazerne-appèls. Toen later 12 Treinenbat een nieuwe commandant kreeg, werd het gezamenlijke appèl snel afgeschaft. Dat had bij 105 Transportbat ook zo kunnen werken, alleen werd daar van hogerhand aan vast gehouden (zie de brief in de Winkelhaak 1979 nr 2 (pagina 9), klik hier). Een zaak dus op bataljons- of regiments-niveau en niet op kazerneniveau. Tenzij de kazernecommandant dezelfde persoon was als de commandant van 105 Transportbat.

Voor het eerste artikel, klik hier.