De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  De strijd tegen het bataljonsappèl (1) Rapport!
door: Frank Oosterboer

In vroeger jaren bestonden er appèls waar hele kazernes voor moesten komen opdraven. Waar dan iedereen in de houding stond tot de vlag was gehesen onder begeleiding van een muziekje op grammofoonplaat, afgespeeld over de geluidinstallatie. Dat was erg jaren vijftig en zestig. Het kon ook anders. Eerst het reguliere compagniesappèl s' ochtends en meteen erna afmarcheren naar het exercitieterrein voor het bataljonsappèl. Toen ik na de opleiding werd overgeplaatst naar Nunspeet in de zomer van 1978, maakte ik er kennis mee.

Met iedereen van het 12e Treinenbataljon* opstellen op de voorste grote appèlplaats en dan wachten tot de bataljonscommandant (BC) kwam. 'Onze' BC luitenant kolonel Schüssler was een Indië- en Koreaveteraan, had bij de commando's gediend, had een opleiding voor straaljager en was eeuwig getooid met groene baret en zonnebril. Deze man had echt actie gezien en zal wel de pest hebben ingehad op dat langharige schorem dat nu de rangen van de landmacht vulde**. Stram en in een rechte lijn de lengte van het exercitieterrein overstekend stopte hij voor de troepen, groette en riep: “Rapport!”. Dan moest iedere compagniescommandant opnoemen hoeveel man er waren, hoeveel er niet waren en met wat voor reden (ziekte, verlof ed.) en de eventuele bijzonderheden.
Voor het appèl werd niemand uitgezonderd, ook beroeps niet die liever op dat tijdstip bij het pruttelende koffiepotje zaten. Iedereen moest komen. Al met al kostte dat iedere dag een kwartiertje. De zin ervan was niet duidelijk. Niet alleen 12 Treinenbataljon hield zo'n appèl. Op het andere grote exercitieterrein van de kazerne werd er een gehouden door 105 Transportbataljon. En die zouden er nog een tijdje mee doorgaan toen 12 Treinenbataljon er allang mee was opgehouden.

 
Omdat niemand, op de bataljons-commandanten en hun meerderen na, er de lol van inzag, waren deze appèls opgenomen door de VVDM-afdeling bij de plaatselijke baalpunten. Dat betekende actie. Praten leverde niets op en de protestposter die de eigenaar ervan aan de pornolat boven zijn bed kon hangen werd al snel verboden. Er staat op: zinloze discipline. En dat kon niet, discipline was immers altijd zinvol. Maar echt een hinderpaal voor aksies was dit niet. Nog voor de poster uitkwam werd op ludieke wijze een actie gehouden een flink eind buiten de kazernepoort, in het dorp Nunspeet om precies te zijn.




Naar artikel 2



* Iedereen van de eenheden die op de Winkelmankazerne gelegerd waren. 12 Herstelcie die ook onder het bataljon viel was gelegerd in Kamp Nieuw-Millingen.
** Toen luitenant kolonel Bert Schüssler in 1981 met pensioen ging was hij de laatst dienende drager van de Militaire Willemsorde der vierde klasse. In diverse interviews liet hij later blijken dat hij bepaald geen voorstander was van zaken als afschaffing van de groetplicht. Hij overleed in 2001 op 76-jarige leeftijd.


 
De strijd tegen het bataljons-appèl

In 1978 en in eerdere jaren werd op op de Winkelmankazerne bij twee bataljons een zogenaamd bataljonsappèl gehouden. Deze werden door het merendeel van de soldaten en waarschijnlijk ook door het merendeel van het beroepskader als zinloos ervaren. In 1978 besloot de VVDM-afdeling Nunspeet om actie hiertegen te voeren. In een serie van drie artikelen wordt hierop terug geblikt.