De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Hoe het leger een langharig gezicht kreeg (2)
Het onmogelijke gebeurt toch

Door: Govert van der Boom

Zomer 1971. Rinus Wehrman weigerde zijn lange haren te laten knippen om daarmee een kort en fris koppie te krijgen waar het leger zo'n prijs opstelde, en dat leidde uiteindelijk tot een rechtzaak. Ergens op een Haagse kazerne zat dienstplichtig vaandrig Govert van der Boom voor zijn nummer bulletins uit te typen en kreeg de eervolle opdracht om de uitspraak van de rechtbank in de zaak Wehrman bij te wonen. Een terugblik van de man die bij een gedenkwaardig moment voor dienstplichtig Nederland was.

Ikzelf was in die tijd dienstplichtig vaandrig bij de Staf van de Bevelhebber der Landstrijdkrachten, die zetelde in de Prinses Julianakazerne in Den Haag. Samen met nog een dienstplichtig journalist, een luitenant-kolonel en secretaresse Loes vormden wij de - schrik niet! - Sectie Voorlichting Vorming en Psychologische Oorlogsvoering (VVP). Wat dat inhield? Informatiesets samenstellen over onderwerpen als communisme, de Sovjet-Unie, het Marxisme en zo, bedoeld als lesmateriaal voor de voorlichtingsofficieren bij de bataljons. En een- of tweemaal per week het KL-Bulletin verzorgen, een gestencild A4tje met nuttige en/of aardige informatie voor met name Jan Soldaat en voorloper van de Legerkrant en later de Defensiekrant. Dat legerauto’s overdag met licht gingen rijden, dat de soldij was verhoogd, dat het leger bij de Elfstedentocht assisteerde, wij zetten het op papier en motorordonnansen verspreidden het naar elk kazerneprikbord in Nederland en Seedorf.

De Zaak Wehrman, ja daar zat heel Nederland met spanning op te wachten. En mijn taak was het de uitslag van deze veelbesproken kwestie onder de Nederlandse dienstplichtigen (en hun meerderen) te verspreiden. Namens de landmacht woonde ik als verslaggever de uitspraak bij.
Daar ging die ochtend nog een opmerkelijk moment aan vooraf: het telefoontje van generaal-majoor Ferry Meinderts, commandant van het Eerste (en enige) Legerkorps in Apeldoorn, zeg maar de baas van paraat legergroen Nederland. "Vaandrig, ik hoor dat u naar de uitspraak gaat. Ik dacht het zo in te kleden dat in uw bericht…" Volgde een soort dictaat om het de talrijke langharige dienstplichtigen nog eenmaal goed in te peperen: het haar moet kort!
De zittingzaal was vol pers. De zitting duurde niet lang. Wat ik me nog levendig herinner was de kwintessens: persoonlijke veiligheid en lang haar behoeven niet met elkaar op gespannen voet te staan. Een haarnetje is als beschermingsmiddel voldoende. Een haarnetje! Rinus Wehrman werd natuurlijk meteen vrijgesproken van rechtsvervolging. In legergroen Nederland en ten departemente was een aardschok voelbaar.

En ik tikte mijn stukje voor het Nederlandse leger. Het KL-bulletin van die dag moet door de tienduizenden dienstplichtigen zijn ‘gevreten’. Ook de landelijke media stonden er uiteraard vol van. Het nieuws ging zelfs snel de wereld over, want met name de Amerikanen liepen er toen al zo kortgeschoren bij als de laatste jaren ook hier weer mode is: baldheaded. De VVDM beleefde haar finest hours.

 
Lange haren waren een behoorlijke tegenvaller, niet alleen voor de legerleiding. Menig beroeps ergerde zich niet veel later kapot. Dat begon met de instroom van de eerste nieuwe lichting.

Zie ook het inleidende artikel, klik hier