De Winkelhaak (dewinkelhaak.net)
 
  Home

De kazerne

VVDM-afdeling Nunspeet

Kazernekranten

Artikelen

Boeken

Contact
  Er loopt iets uit de hand

Tweehonderdvijftig man hadden een kaartje gekocht en daarmee zat de zaal op de Tonnetkazerne in 't Harde halfvol. Die avond zou er een toneelstuk opgevoerd worden dat iets liet zien van het verzet van vrouwen tegen 'de onderdrukkende mannenmaatschappij'. Het werd een gedenkwaardige avond. Toen Mara, oftewel Willeke van Ammelrooy, het podium betrad klonken de eerste kreten: “Willeke, Willeke”, al snel gevolgd door “Broek uit” en “Pijpen!”

Wie moeite had zijn vrije avonden op de kazerne zelf in te vullen, kreeg hulp van de Welzijnszorg (WZZ). Haast iedere avond door de week een recente film in de filmzaal en eens in de zoveel tijd een optreden van artiesten. In 1978 had de WZZ voor een aantal kazernes bij René Solleveld Productions het toneelstuk Mara, Fem, Has & Pink gecontracteerd. Vier vrouwen die op het toneel openhartig vertelden over hun problemen met het leven in het algemeen en de man in het bijzonder. Dat was beslist gewaagd van de WZZ. Heel opvoedkundig, maar ze hadden ook beter kunnen weten. De inhoud van het stuk loog er niet om. Zo vroeg ergens Pink aan Has of ze sperma slikte als ze een klant pijpte. Waarop Has antwoordde dat ze dat deed als de klant er een paar geeltjes bovenop legde.

In Seedorf waar het stuk de eerste keer voor soldaten was opgevoerd liep het nog goed af. Maar op 14 november in 't Harde liep het stevig uit de hand. De eerste helft van het stuk ging nog wel, maar het tweede deel.... “Wanhopige strijd van vier vrouwen tegen tweehonderdvijftig soldaten. Mara, Fem, Has en Pink bedolven onder platvloers geschreeuw”, aldus de kop in de Twintig. Een kleine greep uit de gebeurtenissen: platvloerse grappen uit de zaal, plotseling gezang, geroep. “Ze zitten gewoon hun eigen programma te maken” vertelde een verontwaardigde actrice naderhand. En een woedende Willeke: “Je zou die raddraaiers de zaal uit moeten zetten.” WZZ-adjudant Otten achter de schermen: “Ik schaam me rot”. Maar WZZ-majoor Helleman had een woord van troost, hij had het nog wel erger meegemaakt.


Kwaad en teleurgesteld staan de vier vrouwen na afloop buiten hun kleedkamer met producent René Solleveld en WZZ-adjudant Otten. Jes Vriens: “We hadden de voorstelling gewoon moeten staken.” (foto en onderschrift: Twintig)

Artiestenoptredens voor een soldatenpubliek die anders afliepen dan gehoopt, dat was van alle tijden. Een artiest M/V moest stevig in zijn schoenen staan en 'leveren'. Was het even niet naar de zin van Jan Soldaat, dan volgde de reactie snel, ook van jongens die geen tien jaar later oppassende burgers en brave huisvaders zouden worden. Een citaat*, Theo V. van lichting 57-4: “Op de feestavonden kwamen artiesten. Op een keer kwam Rita Reys. Ze was jazz-zangeres en aan jazz vonden wij geen bal. We joelden en schreeuwden. Het waren geen persoonlijke dingen, maar er werd na ieder nummer niet geklapt en wel Boe! geroepen. Ze is kwaad weggelopen.” Voor alle duidelijkheid, dit speelde zich af in de jaren vijftig. Nog een citaatje uit dezelfde bron over een avondje ontspanning in Havelte in 1987. “Een van de weinige optredens op de Johannes Postkazerne was van Maribel. Ze heeft haar programma niet kunnen afmaken. Er ging een hele regen bierglazen richting podium, een heel spektakel.”
En op onze eigen kazerne de Winkelman ging het er niet anders aan toe. In een Winkelhaak uit 1988 staat een humoristisch verslag over een optreden van de dames Centerfold, dat niet doorging. Na een roerig voorprogramma werd in de pauze alvast zelf gezongen. Het “Waar zijn die hoeren nou?” was niet van de lucht. Enfin, lees zelf verder en klik hier.

*Handboek voor de dienstplichtig soldaat b.d.

 
Hoe het verder ging met Mara, Fem, Has & Pink

Ondanks de moeilijkheden in 't Harde besloten de actrices door te gaan met hun tournee langs de kazernes. Ze wilden niets veranderen aan de opvoeringen, maar hadden wel afspraken gemaakt om problemen met 'de zaal' te voorkomen. De actrices zouden bij rumoer de voorstelling onderbreken en de verantwoordelijken in het openbaar verzoeken de zaal te verlaten of hun mond te houden. Zou het dan nog rumoerig blijven, dan werd de voorstelling afgebroken.
Het eerst volgende optreden zou in november Assen zijn en het jaar erop in Schaarsbergen en in Stroe. Op die laatste kazerne zou het stuk 's middags opgevoerd worden in het kader van de geestelijke verzorging. De voorstelling op 23 november op de Kromhoutkazerne in Utrecht zou niet doorgaan. De kazernecommandant zag het na de slechte publiciteit rond de opvoering in 't Harde niet meer zitten en verbood deze.

Aldus de Twintig in dezelfde uitgave als het verslag van de roerige avond in 't Harde. Of het ook werkelijk zo gelopen is?